Emperyalistlerin İslamcılara verdiği destek, liberallerin karar vermesini kolaylaştırıyor. Ne siyasal İslamcıların ne de liberallerin ülkeye, halka verebilecekleri tek bir şey yok. Farklı cenahlardan iktidar sözcülüğü yapan bu kesimlerin toptan yenilgiye uğratılması farzdır.
Yaşar Aydın
Türkiye son 20 yılda geçtiği her eşikte iki kesim ittifakına tanık oldu. Siyasal İslamcılar ve liberaller. Uzaktan bakınca çok anlaşamaz gibi görünen bu iki kesimin işbirliğinde Türkiye’nin kendine özgü yanları vardır kuşkusuz. Ama emperyalist-kapitalist blokun İslamcılara verdiği desteğin, liberallerin karar vermesini kolaylaştırdığını söylemek gerekiyor.
Şöyle geriye doğru bir gidelim. Cemaat-AKP ortaklığında cemaat kontenjanından iktidara iliştiler. Zaman gazetesinin ve Kanal 7’nin daimi konuklarıydı. 12 Eylül 2010 Referandumu’nda, Gezi İsyanı’nda her zaman iktidarla kol kola idiler. Çözüm sürecinin en güçlü enerjisi yine bu iki cenahın kardeşliği üzerinden ortaya çıktı. 15 Temmuz darbe girişimi ilişkilerinde kısmı zedelenme yaratsa da çok kısa sürede toparladılar. Devlet Bahçeli’ye duydukları büyük sevgi, sola, sosyal demokratlara, laiklere karşı düşmanlıkları da ortaktı.
Son ortaklıkları Suriye’de yaşanan katliamla birlikte ortaya çıktı. Ağız birliği etmiş gibi katliamın nedeni “Esad artığı” Alevilerdi.
İki kanadın mızrak ucu biçimlerinin konu ile ilgili fikirlerini aktardığımızda mesele daha iyi anlaşılacak.
Yeni Şafak yazarı İsmail Kılıçarslan: “Suriye devleti bulundukları yerlerde terör estiren, sivilleri öldüren, bombalayan, devletin bütün uyarılarına rağmen bunu yapmaya devam eden Nusayri teröristlerin 100’e yakınını telef etti ya.”
Ufuk Uras: “Günün sonunda fotoğrafın tümüne bakıldığında İran ve Esatçı artıkların bölgeyi provoke etmeye çalıştığı, bunu fırsat bilen bazı unsurların da sivillere intikam eylemlerine yöneldiği görülüyor.”
Tesadüf mü? Hiç değil. Neden tesadüf olmadığına gelince.
İTİBARLARI DA YOK İNANDIRICILIKLARI DA
Bunların ilişkisinin nasıl başladığını hatırlamakta fayda olabilir. Kasım 2002 seçiminde ABD desteğiyle iktidarı ele geçiren toplum üzerinde İslamcılar hegemonya kurmakta zorlandı. Desteğe ihtiyaçları vardı. Fethullah Gülen cemaatinin kolaylaştırıcılığıyla siyasal İslamcı-liberal koalisyonun harcı bu nedenle atıldı. Batıcı, rant meraklısı, sol düşmanı diye sıralayabileceğimiz onlarca ortak noktaları olduğunu zamanla keşfettiler.
Liberaller sonraki yıllarda, İslamcı iktidarın sunduğu nimetlere o kadar alıştı ki taşa tutulsalar bile onlardan ayrılamaz durumuna geldi. Dostları, yol arkadaşları iktidar eliyle cezaevlerinde çürütülürken bile ses çıkaramadılar. Sadece ortalıktan belli bir süre çekilmek zorunda kaldılar.
Bahsettiğimiz liberaller kendilerine bir kez daha ihtiyaç duyulduğunu düşünüp yine ortaya çıktı. Çünkü halkın öfkesinin onlara yaşam alanı sunan siyasal İslamcı iktidarın alaşağı edilmesinden çok korkuyorlar. Azınlıkta kalsa bile siyasal İslam’ın iktidarda kalması için var güçleriyle mücadele ediyorlar.
Ne siyasal İslam’ın ne bu liberallerin ülkeye, halka verebilecekleri tek bir şey yok. Hikayeleri bitti. Kendilerine bir derinlik kattığını düşündüklerinden olacak uzun uzun uzağa bakıp konuşma yapıyorlar sadece. O konuşmalar da gençlerin “mavra” videolarına malzeme olmaktan başka bir işe yaramıyor. Ama yine de tüm yaşananlara rağmen bunların gerçek yüzünü göremeyen varsa hatırlamakta fayda olacaktır.
Siyasal İslamcılarla liberallerin artık siyam ikizine dönüştükleri de sürekli akılda kalmalı. Cerrahi operasyonla bile ayrılamaz. Farklı cenahlardan iktidar sözcülüğü yapan bu kesimlerin toptan yenilgiye uğratılması farzdır.
∗∗∗
ÖMER ÇELİK VE LAF SALATASI
AKP sözcüsü Suriye’de yaşanan katliama ilişkin yaptığı açıklama yine diğerleri çok konuşup hiçbir şey söylememe üzerine kuruluydu. Yaşananlara dair herkesi cahillikle suçlasa da gerçeklerle ilgili tek bir satır ifade edemedi. Örneğin sivilleri öldüren kimdi? Ya da “Suriye Suriyelilerin” ise katliamı yapanlar içinde başka coğrafyalardan gelen ne kadar cihatçı vardı? Ankara, “Suriye’deki yabancı savaşçılar” gitmeli derken bu konuda HTŞ ile hiç temas etti mi? Ya da temaslarından ne sonuç çıktı?
HTŞ’nin Şam’a girdiği günden başlayarak yeni yönetime tam destek verdi. Durumu devrim olarak niteledi. Bu saatten sonra Ankara Suriye’de yaşanacak her gelişmeden birinci derecede sorumlu tutulacak. Ömer Çelik bu durumun farkında. Paniği de biraz bu yüzden.
